Translate

wtorek, 7 października 2014

Największa frustracja?

Moją największa frustracją jest istnienie i koniec bytu.
Najpopularniejszym tematem w sieci jest teraz śmierć Anny Przybylskiej. Nie będę opowiadać o tej postaci,to nie o to mi chodzi. W końcu nie znałam jej, zresztą każdy może poczytać o jej śmierci gdzie indziej. Interesuje mnie sam temat śmierci- wkurza mnie to niesamowicie- umieranie.
Człowiek dostaję swoją szansę na życie. Pojawia się na świecie, ma własny rozum, własne przemyślenia. Żyje, jest otoczony ludźmi, jest szczęśliwy, jest nieszczęśliwy, zastanawia się nad sensem swojego istnienia. Chodzi mi o to, że myśli, że jest. Ale co czeka nas potem? To moja największa frustracja. Nie potrafię pogodzić się z tym, że kiedyś umrę. Bo umrę i mnie nie będzie. Czy będę dalej myślała? Czy moja dusza gdzieś tam będzie ? Jestem katoliczką, znaczy wierzę w Boga, wiele czasu nie chodziłam do kościoła, ale staram się to zmienić. Chce wierzyć w niebo, że istnieję życie po śmierci, że gdzieś tam będę dalej. Jest to tak cholernie trudne, że nie potrafię tak naprawdę oddać moich uczuć i emocji do tego tematu. W końcu gdyby nie było życia po śmierci, to po co w ogóle teraz istniejemy? Co prawda są ludzie, którzy przeżyli śmierć kliniczną. Widzieli światełko, czuli ciepło, widzieli swoich zmarłych przyjaciół. Lecz jak wierzyć w to skoro się samemu tego nie przeżyło ? W końcu świat niestety w większości składa się z kłamstw, a my przez to ile razy cierpieliśmy przez innych, nie tak łatwo potrafimy uwierzyć we wszystko co słyszymy. Mam nadzieję, że gdy już stracimy swoje życie fizyczne znajdziemy się wśród przyjaciół, rodziny, której już nie ma.
O śmierci od strony osób, które kogoś straciły: nie da się opisać bólu po stracie bliskich. Chociaż nie mogę powiedzieć, że jestem w tym ekspertem i to dla mnie naprawdę szczęśliwa wiadomość, ponieważ nie straciłam wielu osób, najbardziej do tej pory bolała mnie śmierć mojego dziadka. Był naprawdę cudownym, ciepłym człowiekiem, z którym wiąże same dobre wspomnienia. Jednak jest to cholernie bolesne, strata. Chyba tylko małe dzieci nie mają z tym takiego problemu, oczywiście mówię o śmierci dalszej rodziny. Wiadomo, że jak małe dziecko straci rodziców, rodzeństwo, nie potrafi przejść przez to tak szybko. Jednak małe dzieci mają to do siebie, że szybciej zapominają. Tęsknią, ale ta tęsknota z czasem mija, szczególnie, gdy dziecko jest otoczone miłością. Nie wiedzą dokładnie co to znaczy śmierć, mówi się im po prostu, że bliski odszedł, przeprowadził się w miejsce, gdzie mieszka Bóg. W każdym bądź razie jedynym pocieszeniem po śmierci bliskich jest myśl, że osoba ta teraz znajduję się w lepszym, wolnym od bólu i codziennych problemów miejscu oraz to by pielęgnować te dobre wspomnienia o ukochanej osobie.

Mimo, że to kolęda, a teraz nie ma świąt, chciałabym zamieścić ją tutaj, ponieważ w pewnym stopniu pomogła mi i do tej pory pomaga w chwilach tęsknoty.

1 komentarz:

  1. No więc zaglądam, bardzoo długa wypowiedz ale na to bedzie moje jedno którtkie zdanie jakie nasunęło mi się podczas czytania Twojego wpisu- nie wierzymy w nic, co nie dotyka nas.
    Pozdrawiam, bede obsrwowac :)

    OdpowiedzUsuń