Translate

wtorek, 7 października 2014

Największa frustracja?

Moją największa frustracją jest istnienie i koniec bytu.
Najpopularniejszym tematem w sieci jest teraz śmierć Anny Przybylskiej. Nie będę opowiadać o tej postaci,to nie o to mi chodzi. W końcu nie znałam jej, zresztą każdy może poczytać o jej śmierci gdzie indziej. Interesuje mnie sam temat śmierci- wkurza mnie to niesamowicie- umieranie.
Człowiek dostaję swoją szansę na życie. Pojawia się na świecie, ma własny rozum, własne przemyślenia. Żyje, jest otoczony ludźmi, jest szczęśliwy, jest nieszczęśliwy, zastanawia się nad sensem swojego istnienia. Chodzi mi o to, że myśli, że jest. Ale co czeka nas potem? To moja największa frustracja. Nie potrafię pogodzić się z tym, że kiedyś umrę. Bo umrę i mnie nie będzie. Czy będę dalej myślała? Czy moja dusza gdzieś tam będzie ? Jestem katoliczką, znaczy wierzę w Boga, wiele czasu nie chodziłam do kościoła, ale staram się to zmienić. Chce wierzyć w niebo, że istnieję życie po śmierci, że gdzieś tam będę dalej. Jest to tak cholernie trudne, że nie potrafię tak naprawdę oddać moich uczuć i emocji do tego tematu. W końcu gdyby nie było życia po śmierci, to po co w ogóle teraz istniejemy? Co prawda są ludzie, którzy przeżyli śmierć kliniczną. Widzieli światełko, czuli ciepło, widzieli swoich zmarłych przyjaciół. Lecz jak wierzyć w to skoro się samemu tego nie przeżyło ? W końcu świat niestety w większości składa się z kłamstw, a my przez to ile razy cierpieliśmy przez innych, nie tak łatwo potrafimy uwierzyć we wszystko co słyszymy. Mam nadzieję, że gdy już stracimy swoje życie fizyczne znajdziemy się wśród przyjaciół, rodziny, której już nie ma.
O śmierci od strony osób, które kogoś straciły: nie da się opisać bólu po stracie bliskich. Chociaż nie mogę powiedzieć, że jestem w tym ekspertem i to dla mnie naprawdę szczęśliwa wiadomość, ponieważ nie straciłam wielu osób, najbardziej do tej pory bolała mnie śmierć mojego dziadka. Był naprawdę cudownym, ciepłym człowiekiem, z którym wiąże same dobre wspomnienia. Jednak jest to cholernie bolesne, strata. Chyba tylko małe dzieci nie mają z tym takiego problemu, oczywiście mówię o śmierci dalszej rodziny. Wiadomo, że jak małe dziecko straci rodziców, rodzeństwo, nie potrafi przejść przez to tak szybko. Jednak małe dzieci mają to do siebie, że szybciej zapominają. Tęsknią, ale ta tęsknota z czasem mija, szczególnie, gdy dziecko jest otoczone miłością. Nie wiedzą dokładnie co to znaczy śmierć, mówi się im po prostu, że bliski odszedł, przeprowadził się w miejsce, gdzie mieszka Bóg. W każdym bądź razie jedynym pocieszeniem po śmierci bliskich jest myśl, że osoba ta teraz znajduję się w lepszym, wolnym od bólu i codziennych problemów miejscu oraz to by pielęgnować te dobre wspomnienia o ukochanej osobie.

Mimo, że to kolęda, a teraz nie ma świąt, chciałabym zamieścić ją tutaj, ponieważ w pewnym stopniu pomogła mi i do tej pory pomaga w chwilach tęsknoty.

Tytuł posta

Tak, witam. Nie zmieniam tytułu, ponieważ naprawdę nienawidzę tytułów, poważnie!  Jak mam nadać czemuś tytuł na początku skoro tak naprawdę nie wiem do końca o czym napisze. Uważam, że tytuły powinno się dodawać na końcu. Chociaż może podczas tej mojej drogi blogowania nauczę się robić to na początku. 
Więc teraz pora na przedstawienie się: nazywam się Anna na drugie mam Karolina. Jestem studentką pedagogiki. Założyłam tego bloga, po to by spróbować rozwinąć się emocjonalnie, zobaczymy co z tego wyjdzie. Jestem osobą raczej skrytą. Zamiast być w centrum uwagi wolę patrzeć z boku i analizować. Chociaż nie mówię, że jestem totalną szarą myszą-znajomi postrzegają mnie jako osobę sympatyczną, z którą można miło spędzić czas na zwykłych pogawędkach, także przy piwie i plotach. Jednak przy bardzo bliskich znajomych i rodzinie, potrafię być diabłem wcielonym :) . Drugim powodem dlaczego w ogóle zaczynam blogowanie jest to, że mam problemy z zasypianiem. Codzienny rytuał zasypiania wygląda tak, ze zanim zasnę przez jakieś półtorej godziny kręcę się na łóżku, a po głowie przechodzi mi tysiąc myśli. Mam nadzieję, że jak chociaż połowę z nich wyrzucę będę mogła spokojniej przystąpić do snu. Naprawdę nie lubię tego całego zasypiania, ale jak już zasnę trzeba mnie ściągać siłą z łóżka. Jestem chyba największym leniem wśród moich bliskich. Trzeci powód to, to że jestem uzależniona od seriali i stwierdziłam, że muszę je "rzucić", a żeby jakoś zająć czas zamierzam pisać o wszystkim co przyjdzie mi do głowy, postaram się żeby to miało jakikolwiek sens. Oprócz tego uwielbiam czytać książki - szczególnie dramaty. Więc jeśli znasz jakiś dobry dramat- proszę poleć mi go. Zawsze śmieję się z siebie, że jestem katastroficzką, tak wiem, że nie ma takiego słowa, bo sama je sobie dotworzyłam. Łatwiej mówiąc jestem boidupą, małą pesymistką. Zawsze wyobrażam sobie wszystko w najgorszym świetle- boję się ryzyka, wiem, że z takim podejściem do niczego nie dojdę, ale nie potrafię się przemóc i zmienić swojego podejścia. Wpływ ma na to także to, że nie mam nawet krzty pewności siebie, nie wiem,  może po prostu boje się być źle odebrana w towarzystwie, niezrozumiana. Nie lubię jak widzę, że mnie ktoś ocenia- może i powinnam być wobec tego obojętna, ale to kolejny podpunkt, z którego nie potrafię się wyzwolić. Dlatego piszę tutaj, bo wiem, że nawet jeśli ktoś mnie źle oceni - jestem tutaj całkowitym anonimem, i może lżej to po mnie spłynie. Znowu włącza mi się pesymistyczna gadka, ROBIĘ TO DLA SIEBIE nie dla innych. Takim akcentem zakończę przedstawianie się, by móc ruszyć w dalszą, mam nadzieję ciekawszą drogę. 
BY ZNALEŹĆ SZCZĘŚCIE